Rozpoznanie i leczenie

Rozpoznanie opiera się przede wszystkim na badaniu radiologicznym. Endoskopia odgrywa mniejszą rolę, gdyż trudne jest opróżnienie i oczyszczenie przełyku, aby uzyskać dobry widok, a rozdęcie go uciekającym powietrzem jest trudniejsze niż wypełnienie papką kontrastową. Przy badaniu radiologicznym można wykonać próbę z acetylocholiną, po której rozstrzeń przełyku zmniejsza się lub z amylium nitrosum, który powoduje rozkurcz wpustu. W różnicowaniu zawsze aktualne jest uwzględnienie raka przełyku. Jednak przy tym ostatnim ściany powyżej przewężenia nie wykazują takiej atonii, jak przy achalazji, a także widoczne są nierówności konturu ścian. Zwężenia po-oparzeniowe lub pourazowe znajdują swoje uzasadnienie w wywiadach. Leczenie farmakologiczne jest na ogół nieskuteczne. Zachowana wrażliwość zwieracza od strony żołądka dała podstawy do opracowania wielu metod. Klasyczny i najprostszy przyrząd Einhorna składa się ze zgłębnika przypominającego dwunastniczy, zakończonego balonikiem, który wypełnia się powietrzem dopiero po wprowadzeniu do żołądka i następnie forsuje się opór zwieracza, pociągając zgłębnik ku górze. W innych przyrządach wypełnia się taki balonik wodą (dawniej też rtęcią). Poprawy są przejściowe i nie zawsze osiągalne. Trwalsze i pewniejsze efekty daje sprężynujące rozszerzadło metalowe Starka, którego zastosowanie jest jednak zabiegiem brutalnym i nie zawsze bezpiecznym. W uporczywych przypadkach pozostaje leczenie operacyjne.