Diagnostyka

Diagnostyka przełyku opiera się; na badaniach rentgenowskim i endoskopowym. To ostatnie od czasu wprowadzenia fibrogastroskopów przeszło masowo do gastroenterologii, podczas gdy dotychczas ze względu na technikę zabiegu wykonywanego za pomocą wziernika sztywnego było domeną laryngologii. Badania endoskopowe uzupełniane są w razie potrzeby biopsją. Badania kineradiograficzne, jak i pomiary ciśnień i motoryki w różnych odcinkach przełyku nie znalazły powszechnego zastosowania. Stan ten spotyka się rzadko. Występuje albo w przebiegu chorób neurologicznych, albo towarzyszy zmianom lokalnym na wysokości szyi, np. uchyłek Zenkera. Objawia się zniesieniem lub utrudnieniem początkowego aktu połykania, co powoduje zatrzymywanie się pokarmu w gardzieli, krztuszeniem się i zwracaniem, często przez nos. Jeśli leczenie choroby przyczynowej nie pomaga, pozostaje możliwość nacięcia mięśnia pierścieniowo-gardlowego. Jest częstym zjawiskiem, które obwinia się o powodowanie objawów dyspeptycznych. Niedomykalność dolnego zwieracza przełyku bywa nierzadko obserwowana przy panendoskopii. Łączy się to ze zjawiskiem refluksu i zgagi. Jako typowe zaburzenie motoryki zyskało nowe podejście terapeutyczne. Leki antycholinergiczne uczulają ten zwieracz na czynniki hormonalne (gastryna) i na ciśnienie śródbrzuszne.