Zapalenie przelyku

Rozpoznaje się je obecnie częściej od czasu rozpowszechnienia ezofagofibroskopii. Endoskopowo stwierdzić można przekrwienie, erozje, błoniaste naloty, kruchość błony śluzowej broczącej przy dotknięciu instrumentem, ziarnistości na jej powierzchni i owrzodzenia. Dodatkowe potwierdzenie obrazu makroskopowego daje biopsja. Tych wszystkich cech nie daje się zwykle wykazać rutynowym badaniem radiologicznym. Etiopatogeneza. Podstawą zapalenia jest zwykle zarzucanie treści żołądkowej do przełyku lub obecność wydzielającego nabłonka żołądkowego powyżej wpustu; powstaje wtedy drażniący bodziec chemiczny prowadzący do zapalenia, a nawet do owrzodzeń. Rolę tę spełniać może również żółć zarzucana z dwunastnicy do żołądka, a stąd aż do przełyku. Z zapaleniem zwykło się łączyć owrzodzenie przełyku. Wrzód zwykle spotyka się w części nadwpustowej. Ma on najczęściej charakter wrzodu peptycznego, a jego objawy, diagnostyka i terapia są podobne jak we wrzodzie żołądka. Obserwowano też owrzodzenia przełyku po stosowaniu parasym- patykolitycznego bromku emepronium, chlorku potasowego, doksycykliny, tetracykiiny, klindamycyny i innych łęków. Z innych przyczyn zapalenia wymienić można drażnienie np. ciałem obcym, zalegającym pokarmem, infekcję bakteryjną lub grzybiczą, uszkodzenie popromienne lub substancjami żrącymi.