Krwawienie z przelyku

Przy krwawieniu z żylaka obowiązuje zupełne unieruchomienie chorego, równoczesne przetaczanie krwi i płynów zastępczych; zahamowanie krwotoku próbuje się przeprowadzać za pomocą przyrządu Blakemore-Sengstakena. Dożylne podawanie hipofizyny rzadko jest skuteczne; natomiast tam, gdzie wyposażenie na to pozwala, można z dużo lepszym skutkiem próbować zacewnikować wybiórczo tętnicę trzewną i do niej powoli podawać hipofizynę, którą utrzymuje się do 3 dni. Początkowa szybkość wlewu powinna wynosić 0,2 j. pituitryny w ciągu 20 min. Gdy krwotok nie daje się opanować, gdy podaż krwi nie nadąża za ubytkiem, można próbować wykonania zespolenia żyły wrotnej i głównej dolnej dla usunięcia nadciśnienia wrotnego. Wyniki takiej operacji ze wskazań nagłych są jednak na ogół złe. Tego rodzaju zabieg operacyjny ma głównie znaczenie zapobiegające następnemu krwawieniu po opanowaniu pierwszego lub gdy żylaki wcześniej zostały ujawnione — pod warunkiem, że wydolność metaboliczna wątroby jest jeszcze dobra. Można też próbować obliteracji przez obstrzykiwanie lub przez podwiązanie. Ponieważ krwawienia z żylaków często zdarzają się przy lokalnych zmianach zapalnych w przełyku, podaje się dożylnie cymetydynę lub ranitydynę.